De man en de vallende aansteker

×Details

Na een uur of vijf lopen overvalt me iedere dag de angst dat ik zomaar eens zou kunnen verdwijnen. Het trekt in mijn botten als een vreemde, nieuwe ziekte, voelt als een warme gloed in mijn steenharde kuiten: de gedachte dat ik al uren niemand aangeraakt heb. Op de drukke knooppunten die ik tegenkom, de metrostations, de winkelcentra, kan ik me niet onttrekken aan mijn eigen reflex ieder lichaam te ontwijken en terwijl ik dat doe, ben ik me ervan bewust dat die moeite eenrichtingsverkeer is: niemand wijkt voor mij. Mijn lichaam is anders dan het asfalt, de bomen langs de kant van de weg, de bushokjes, de hoge huizen met de Franse balkons. Mijn lichaam heeft iets lichts, iets transparants. Er kan doorheen geworsteld worden, het kan vernietigd worden.

+Meta

Posted: 15 september 2018

Author:

Category: Uncategorised