berichten van de stichting poolvos

Dichter antoine de kom sprak op 15 april 2016 in Spui25 tijdens de presentatie van De Gids nummer 2016/2 zijn gedicht 'berichten van de stichting poolvos' uit. Luister ook naar de 'verlengde uitvoering' van het gedicht.

**simone camilli (rome 28 maart 1979  beit lahyia 13 augustus 2014)** de bessen beschermen  zichzelf onder de struiken. onze paus zei iets over knoflook en witte lathyrus. de kolibrietjes hebben trek in nectar en ruzie hoog in de ruisende bomen krekels  op het snel groeiende gras golfballen de nooit voltooide baan gloeit in de zon blijkt niet meer dan een glooiend plan het ongeschreven boek droom van war- en landlord onvindbaar verstopt  tussen klavertjevier en sigaren ergens in een ammo box op het hoofd van een statige paramaccaanse en glommen de heli's een zoemen van stand zozeer dalend en vertragend dat de bessen  vanonder de struiken ongemerkt neervallend uitblijven onze paus zei iets over knoflook en witte lathyrus dacht nazi's te bedekken met levensgrote servetten. one size fits all. in het colonial hotel trof ik massa's spaanse asters bij de vijver. passim: luie snorren in de lucht gerebbel boven water  tussen een bange zeearend en twee brutale kleine vogels we daalden naar de vissen af in hun fluwelen waterige helderheid van geel en blauw hun parelmoeren vloeibaar statig samenzijn in alle onverschilligheid. in elk van onze huizen waar ook ter wereld  een stille zeer geheime plek voor het verfijnde lijf. de krijgsraad droeg lange mouwen en telde de glazen bovenin de kast.  men zei iets over schillen als bestaansvorm  en prunus bloeiend aan het hout. onze man in tel aviv had het over hoe met jom kipoer gedrag telt als geloof en dat elk bezoek aan iets als dachau van geloven weinig overlaat. in ieder huis waar ook ter wereld een stille zeer geheime plek vooronze trots een ijl bezit dat niet verloren zou one size fits all. vraag het de maître des comédies vraag hem of onze man tweebenig is en houdbaar strikt formeel geregistreerd. laten wij met hem bidden hij met één been in de gaza bidt hij met ons wij met beide benen op de grens het andere een heel eind verderop waar de raket -- (_catskills new york/akumal yucatán: augustus 2014_) Dit waren berichten van de stichting poolvos. Aan de inhoud hiervan kunnen geen rechten worden ontleend. Woord en beeld zijn niet onderworpen geweest aan censuur. Deze berichten hebben geen betrekking op enige vorm van waarheid of begrip.  Het gedicht is een lustobject. De lezer probeert dat vergeefs verlangend te ontkleden en ontleden. Het gedicht geeft zich alleen schijnbaar bloot en blijft gehuld in steeds weer nieuwe sluiers. Het gedicht verschijnt in een telkens andere gedaante. Zo kan het zakelijk worden. Een bericht. Een gebruiksaanwijzing. Een garantiebewijs. Het gedicht wordt nooit betrouwbaar en blijkt dikwijls pure zwendel. Had het een principe dan heeft het dat allang verraden. Het gedicht ziet overal censuur en duikt onder. Het behoort zich van elke gewoonte, code, norm of wet te ontdoen. De lastigste wet is die van de taal. Liefst zou het gedicht de taal ontkleden om nieuwe betekenissen te vinden die een expeditie waard zijn. Berichten van een zotte stichting. De stichting poolvos is een genootschap van letters die zichzelf willen verliezen. Liefst zouden ze beeld worden. Zich ontletteren. Dat een gedicht innerlijk buiten zijn oevers wil treden is bekend. Daarom absorbeert het werkelijkheidselementen en verteert die. Het resultaat is regelrechte stront. Een gedicht viert het riool. Gedichten lezen komt neer op een tocht door riolen. De ware riolen ogen waardig en fatsoenlijk en hebben een rechtschapen aanzien dat voor de een of andere zaak staat. Een kwestie van principe. Dat beginsel heeft allerlei namen. Een golfbaan bijvoorbeeld die geschikt is voor de helikopter. Onze murmelende paus. Kwetsbare bessen. Kolibrietjes die hun dispuut willen beslechten. Edele gedachten van krijgsheren. Een statige dochter van een grootopperhoofd der marrons en een antropologe. De munitiecontainer op haar hoofd gevuld met sigaren. In haar hand een klavertje vier. Die dochter  zou anchor woman willen zijn om in de media de bessen onder de aandacht te brengen. Om nazi’s te bedekken met levensgrote servetten. Aan de lagune te Akumal in de Yucatán is het gedicht een koloniaal hotel. Wie er in zee gaat wordt visachtig transparant en uitermate kwetsbaar. Het lijf is verfijnd meer dan wat dan ook dat we kennen in het universum. In het gedicht is daarom de krijgsraad het college dat de lege glazen blijft tellen. Met Jom Kippoer is geloof je gedrag. Van het gedicht blijft er daarom weinig over. Het gedicht hoort geen trots te kennen. De lezer zorgt maar beter voor een schuilhoek waar geen gedicht die lezer vinden kan. De mens als lezer is tweebenig en staat naast en wil in het gedicht. Het is de komediemeester die beschikt. Dat gaat met de nodige formaliteiten gepaard. Deze vormfouten zijn explosief . Ook in de poëzie zijn aan- en inslagen aan de orde van de dag. In de Catskills, de Jewish Alps  van de staat New York zitten we te wachten op het gazon. Dan wordt er het aanzwellende geluid van een heli hoorbaar. Het toestel daalt en zet zich langzaam vlak voor ons neer. Een en al stof en opwaaiende bladeren. Nu de rotor afremt en de turbine stilvalt stapt er een grote statige zwarte vrouw uit die aanstalten maakt om zich uit te kleden. Ze bedenkt zich. Ze loopt op ons toe.  **simone camilli (rome 28 maart 1979  beit lahyia 13 augustus 2014)** de bessen beschermen  zichzelf onder de struiken. onze paus zei iets over knoflook en witte lathyrus. de kolibrietjes hebben trek in nectar en ruzie hoog in de ruisende bomen krekels  op het snel groeiende gras golfballen de nooit voltooide baan gloeit in de zon blijkt niet meer dan een glooiend plan het ongeschreven boek droom van war- en landlord onvindbaar verstopt  tussen klavertjevier en sigaren ergens in een ammo box op het hoofd van een statige paramaccaanse en glommen de heli's een zoemen van stand zozeer dalend en vertragend dat de bessen  vanonder de struiken ongemerkt neervallend uitblijven onze paus zei iets over knoflook en witte lathyrus dacht nazi's te bedekken met levensgrote servetten. one size fits all. in het colonial hotel trof ik massa's spaanse asters bij de vijver. passim: luie snorren in de lucht gerebbel boven water  tussen een bange zeearend en twee brutale kleine vogels we daalden naar de vissen af in hun fluwelen waterige helderheid van geel en blauw hun parelmoeren vloeibaar statig samenzijn in alle onverschilligheid. in elk van onze huizen waar ook ter wereld  een stille zeer geheime plek voor het verfijnde lijf. de krijgsraad droeg lange mouwen en telde de glazen bovenin de kast.  men zei iets over schillen als bestaansvorm  en prunus bloeiend aan het hout. onze man in tel aviv had het over hoe met jom kipoer gedrag telt als geloof en dat elk bezoek aan iets als dachau van geloven weinig overlaat. in ieder huis waar ook ter wereld een stille zeer geheime plek vooronze trots een ijl bezit dat niet verloren zou one size fits all. vraag het de maître des comédies vraag hem of onze man tweebenig is en houdbaar strikt formeel geregistreerd. laten wij met hem bidden hij met één been in de gaza bidt hij met ons wij met beide benen op de grens het andere een heel eind verderop waar de raket -- (_catskills new york/akumal yucatán: augustus 2014_)