we mochten niks.
we zwommen ondergronds.
we maakten selfies in mollengangen.
verbijsterde zaden en poppen
staarden ons aan.
maar
we wilden
losse haren
zien drijven op de wind,
op muggen jagen
en dansen
in de smoor
die ‘s zomers optrok
achter late tractoren.

Annemarie Estor (1973) publiceerde de dichtwerken Vuurdoorn me (2010), De oksels van de bok (2012) en Dit is geen theater meer (2015) en Niemandslandnacht (2018). Met Lies Van Gasse maakte zij Het boek Hauser (2013). De erotische of meer in het algemeen zinnelijke en zintuiglijke benadering is het meest opvallende kenmerk van haar poëzie.

Meer van deze auteur